Één maand alcoholvrij. Dat is wat ik in februari ben. Ja, ik hoor je denken, de kortste maand. Dat klopt, maar ik ben 31 januari reeds begonnen. Nou ja, gestopt dus. Geen witte wijntjes, waar ik zo van hou, geen likeurtje bij de koffie en zelfs kersenbonbons sla ik over. Ik zat laatst in een restaurant en de vis van de dag was witvis in witte wijnsaus. Een duidelijk favoriet sausje, maar ook die nam ik niet. Ik sla een beetje door. Ik weet het, maar ik wil het goed doen. De reden is simpel; ik wil gewoon eens kijken of ik het kan, ik wil mijn lever, na de drukke decembermaand en de daaropvolgende januari met al zijn feestjes en nieuwjaarsrecepties, eens wat rust gunnen en ik wil zien of ik er qua uiterlijk wat van opknap. Al die kreukels in mijn gezicht worden er niet minder op na avondjes doorzakken en de katers duren steeds langer. Ook vroeg ik me af of ik er wat kilo’tjes door zou verliezen, maar dat valt vies tegen! Ik ben nu over de helft, maar er is nog geen gram af! Teleurstellend. Echt een tegenvaller. Ik moet me er echter niet door laten ontmoedigen zeggen lotgenoten. “Je lichaam moet er gewoon een beetje aan wennen.” Ja, ja, zijn dat dan de afkickverschijnselen? Nou, ik ga gewoon niet meer op die weegschaal voorlopig. Ik zou er zowat een borrel van gaan nemen. En het gaat me juist prima af. Ik neem tijdens uitjes gewoon water in een wijnglas en proost vrolijk mee met de meute. Het nadeel is wellicht dat ik wat eerder afhaak, omdat ik mensen om mij heen soms langzaam aangeschoten zie worden en dat is op zijn zachtst gezegd nogal irritant. Ben ik ook zo als ik drink? Niet leuk. Het lijkt nu wel of ik me dagelijks volgooi in de regel, maar dat is helemaal niet zo. Doordeweeks als we thuis zijn trek ik niet zomaar een fles open als we samen zijn en al helemaal niet als ik alleen ben. Ook manlief neemt eerder een glas melk dan dat ie op maandag een biertje opentrekt uit zijn werk. Maar we hebben zo vaak iets gezelligs en ik pakte op een gegeven moment wel iedere gelegenheid aan om een witje in te schenken. Zoiets sluipt erin. Dat was bij mij ook zo met roken. Vierenhalf jaar geleden rookte ik nog een pakje in de week. Op zich niet veel, maar eerder redde ik het met een pakje in de maand en dus stopte ik radicaal. Alles of niets. Met alcohol ga ik dat niet doen hoor. Ik vind het veel te gezellig en lekker bij het eten. Een lekker visje zonder witte wijn vind ik gewoon minder smaken. Echt waar. Het zit dus niet alleen tussen mijn oren. Ik ga begin maart gewoon weer een glaasje nemen, maar ik hoop dat ik er wat van opsteek de laatste weken van februari. Als ik er eentje neem, of twee, dan ga ik proberen om er geen gewoonte meer van te maken dat die fles op moet. Dat moet me toch lukken. De laatste loodjes gaan nu beginnen. Ik ga er nog even voor. Proost! Oh, en als je mijn prestatie wilt belonen; Chardonnay is mijn favoriet! Hihi.