Huidkankerdag 30 mei

Aanstaande zaterdag is uitgeroepen tot Huidkankerdag. Huidkankerdag, wat een naar woord. Maar de bedoeling van de dag is prima; je kunt je op die dag namelijk laten checken op huidkanker, verkeerde moedervlekken of onverklaarbare plekjes op je lichaam. Ikzelf sta al tien jaar onder controle bij een dermatoloog in het Anthony van Leeuwenhoek ziekenhuis in Amsterdam. Dat heeft een reden. Vijftien jaar geleden kreeg mijn zus op vijfendertigjarige leeftijd het slechtste nieuws dat ze maar kon horen: “U heeft melanoomkanker.” Melanoom? Wat was dat? De hele familie had geen idee. Het verkeerde moedervlekje op haar buik werd weggesneden en de randen moesten schoon zijn. Dat waren ze niet. Er bleek een uitzaaiing naar de lymfeklieren. In de vervolgoperatie is de lymfeklier uit haar lies verwijderd, maar helaas bleef het niet bij deze ene uitzaaiing. Operatie op operatie volgden. Een plekje op haar darmen, een kogeltje in haar arm en zelfs in haar hoofd. Ook dat werd netjes weggehaald, de operaties waren geslaagd, maar op een dag kwam de kanker terug. In alle hevigheid.. “Voel eens.” Vroeg ze ’s avonds aan mij, nadat we een heerlijk diner hadden genuttigd en er gevierd werd dat ze bijna vijf jaar ‘schoon’ was. “Ik heb een plekje ontdekt op mijn onderrug en het voelt niet goed.” Ik voelde.. Onze grootste nachtmerrie werd werkelijkheid. Het ging niet goed met mijn grote zus. Toen er heel snel na die operatie ook een gemene metastase (uitzaaiing) op haar hersenstam bleek te zitten, gaf ze bijna de moed op. “Het gaat veel te snel. De kanker komt te snel terug.” Zei ze met paniek in haar ogen. Het feit was dat zij van haar arts al veel eerder te horen had gekregen dat maar twintig procent melanoomkanker overleeft, had ze ter bescherming maar even niet gedeeld met de familie. Natuurlijk heb ik me suf gegoogeld en wat ik las daar werd ik absoluut niet blij van. “Niet te veel op dat internet joh.” Was haar remedie. “Ik zal iedereen een poepie laten ruiken. Ik geef het nog niet op!” Maar toen haar spraak verminderde en er verteld werd dat een operatie helaas te riskant was op de plek waar de kanker had toegeslagen, heeft ze een rigoureuze stap genomen om een alternatieve bestraling te ondergaan in Tilburg. Ik weet nog goed dat ze daar op 9 november naartoe ging. Haar man aan haar zijde. Bij terugkomst sms’te ze mij: “Ik ben helemaal af. Morgen meer.” Het was het laatste dat ik van haar heb gelezen. De volgende dag lag ze in het AVL en al haar functies waren uitgevallen. De arts zei dat het een zwelling kon zijn en dat herstel wellicht nog mogelijk was, maar nee.. Dat ene rottige moedervlekje was haar na vijf jaar fataal geworden. Ze overleed in haar vertrouwde thuisomgeving na twee heftige weken waarin ze niets meer kon, op veertigjarige leeftijd aan huidkanker. Daarom is het zo ontzettend belangrijk om aanstaande zaterdag (of een andere dag) gekke plekjes te laten controleren op je huid, of op die van je kind. En nog belangrijker: smeren, smeren, smeren! Ook al heb je geen lichte huid, tóch doen! Met minimaal factor 50 op je snoet. Uiteraard kan ik nog zóveel meer over mijn dierbare zus vertellen, maar in dit geval gaat het vooral om de noodzaak van zongevaar, dus probeer alle regels na te streven. Hierbij een paar tips: Blijf op zomerse dagen tussen twaalf en drie uur uit de zon, gebruik (dag)crème met een hoge beschermingsfactor, draag een UV-werende zonnebril, let op de houdbaarheidsdatum van de zonnecrèmes, controleer je lichaam regelmatig op afwijkende moedervlekken en ga bij twijfel naar de huisarts. Als je te laat bent, kan het letterlijk te laat zijn. Mijn zus is bijna tien jaar weg, alleen maar door één zo’n stom plekje.. En we missen haar zo ontzettend!