Vriendschap

Soms komen er mensen bij, soms vallen er mensen af. Zo gaat dat met vriendschappen. Ik ben een redelijk loyaal type, maar merk dat, hoe ouder ik word (wijzer valt nog maar te bezien), hoe meer vriendschappen er veranderen of zelfs verloren gaan. Vroeger zou ik dat erg hebben gevonden. Nu niet meer. Dat is ook weer een voordeel aan 40+ zijn. Niet dat ik met gemak een vriendschap overboord gooi, maar het wordt gewoon allemaal wat duidelijker. Ik hoef niet meer door iedereen aardig gevonden te worden, denk iets langer na voordat, en met wie ik, een afspraak maak en nodig geen mensen meer uit, ‘gewoon omdat die nu eenmaal in mijn adressenboekje staan’. Het is in mijn ogen daardoor echter en zelfs hechter. Hoe de kids van nu hun vriendschappen onderhouden via die mobieltjes is mij een raadsel. Ik sprak de dochter van een goede vriend (eentje overigens die ik al meer dan zevenentwintig jaar tot mijn trouwe vriendenkring mag rekenen) en zij vertelde me dat haar vriendje het net had uitgemaakt via, je raadt het al, whattsapp. Of was het Twitter. Ik weet het niet precies. Dat dat volgens mij een onpersoonlijke, onbeschofte, actie was, daar was zij het dan nog wel mee eens. Maar geef ze de kost hoor. Al die jeugd die met elkaar ‘praat’, maar elkaar absoluut niet ‘spreekt’. BFF noemen ze elkaar al na een week. Best Friends Forever. En de I love You’s en mijn allessie’s zijn niet van de lucht. Op de vraag, of ze elkaar dan niet wat vaker persoonlijk willen ontmoeten, zeggen ze soms verontwaardigd: Oh, maar dat doen we echt wel! Via ‘privé berichten..! Gelukkig klieken ze ook nog lekker bij elkaar, wat dat betreft zal het heus niet veel anders dan dertig jaar terug. Ik herinner me echter van die tijd dat ik het al spannend vond om mijn vriendje te bellen. Dan wist ik ’s morgens bijvoorbeeld al, dat ik hem ’s avonds ging bellen, uiteraard met de (letterlijk) vaste telefoon. Zijn nummer wist ik natuurlijk uit mijn hoofd. Op een afgesproken tijdstip was het dan zover en dan belden we, pak hem beet, een half uurtje. Aan het einde van zo’n gesprek maakten we meestal een afspraakje. En we zeiden wat lieve dingetjes tegen elkaar. Niet dat we heel heel heel very very much van elkaar hielden, hij de liefde van mijn leven was, ik nooit nooit nooit meer bij hem weg ging, of hij bij mij, maar gewoon zoiets als: ik vind je écht leuk. Het zal nu best op hetzelfde neerkomen, met als grote verschil dat het vaak ‘out in the open’ komt. Want als ze elkaar bellen, dan wordt dat steevast aangekondigd op Twitter: net @... opgehangen, kga nu slapen #trust. Ik vind het eigenlijk heel fascinerend hoe die dingen in z’n werk gaan en bekijk het dan ook nieuwsgierig vanaf de zijlijn. Even terug naar mijn persoonlijke situatie. Die enigszins veranderd is in de afgelopen jaren. Er zijn bewust wat strepen door namen in het eerdergenoemde adressenboekje gegaan. En echt niet alleen omdat er verhuisd is, nee ook omdat ik het het niet meer waard vond om kosten wat het kost betreffende vriendschappen te onderhouden. De kwantiteit is hierbij overigens niet van belang. Ook niet de afstand. Want of je elkaar nu wekelijks ziet of slechts een paar keer per jaar, het gaat om de kwáliteit. Dat men soms verandert en dat niet iedereen mee-verandert, dat ís gewoon zo. Je kiest je eigen, jouw juiste, weg. Het leuke in mijn leven is dat er naast nog steeds bestaande, waardevolle, contacten, ook weer hele lieve nieuwe mensen op mijn pad zijn gekomen en er herleven zelfs heel bijzondere ‘oude’ vriendschappen. Al deze mensen geven mijn leven kleur. Ik kan mezelf zijn bij hen. Ik bedoel overigens niet bij ál mijn Facebook vrienden hoor. Daar moet ik soms nodig gaan ‘ontvrienden’. En dat doe ik lekker onpersoonlijk, hup, met één druk op die knop. Haha, zo zie je, ik ga gewoon met mijn tijd mee! En ik zie wel wie er met me mee wil ‘reizen’. Een ding daarbij is zeker: We doen het voor het echie. Voor zolang het mag duren. Anders doen we het gewoon niet. Even goeie vrienden. Oh nee, niet..