Agenda

Whattsapp contact met vakantievriendin: Zij: ‘Hey Miran, zullen we binnenkort wat afspreken?’ Ik: ‘Jaaa gezellig!’ Zij: ‘Ik blijf wel slapen hoor, dan hoef ik niet terug te rijden smiley’ Ik: ‘Prima hoor, ik zal de ‘hotelkamer’ gereed maken voor je.’ Zij: ‘Wanneer komt het uit?’ Ik: ‘Uhh, eens kijken.. half november?’ Zij: ‘Joh, wat ver weg, maar goed, de vijftiende it is!’ Ik: ‘Tot dan! Zin in! Duimpje omhoog en kuslippen’ Zij: ‘Knipoog, handkussende smiley’ De date is gemaakt. Na dit ‘gesprekje’ blader ik nog even vertwijfeld door mijn belachelijk volle agenda. Half november pas een afspraak. En het is pas begin september.. Doordeweeks is het logisch dat ie zo vol staat. Ik werk als zelfstandig ondernemer en doe ieder kwartaal de btw aangiftes voor mijn boekhoudklanten, met vooraf het bijbehorende en tijdrovende invoerwerk. Ook ben ik als correspondente van de leukste nieuwsbode van Aalsmeer actief en neem hiervoor wekelijks interviews af met, vaak leuke, mensen over de meest uiteenlopende bedrijven, waarna ik uiteraard de artikels uitgebreid uitwerk. Én ik zit in het marketingteam van stichting Crown Theater Aalsmeer. Dat laatste doe ik op vrijwillige basis, maar de tijdsbesteding hieraan is niet gering. Dan heb ik nog een gezinnetje en dus een huishouden te onderhouden, maar daarin ben ik zeker niet de enige. Wat me naast het drukke werkzame leven enigszins zorgen baart zijn die overvolle weekenden. Zoals het er nu uitziet is mijn eerst volledig vrije pas rond twintig december. Het ergste hieraan is dat ik daar helemaal zelf verantwoordelijk voor ben. Ik plan die dagen eigenhandig vol. Vind het ook allemaal zo gezellig en wil niks missen. Neem nu vorig weekend; de vrijdagavond stond in het teken van een knus familiefeestje met veel te lekkere wijn (lees: te veel lekkere wijn) en zaterdag stond ik de hele middag en avond met mijn handjes in de lucht te swingen op een openlucht festival. Toen manlief me zondagmiddag dan ook vroeg of ik mee ging ‘brommers kieken’ bij Joppe heb ik slechts kort getwijfeld, maar nee, ik ben in mijn housepakje stug, maar met moeite, de krant blijven lezen. Niet omdat ik moe was of geen zin had, maar ik moest zondagavond nog naar een theatervoorstelling om er vervolgens een theatertip over te schrijven ter promotie van de kaartverkoop als de productie in ‘ons’ knusse theater stond. Voor degenen die er geweest zijn afgelopen dinsdag; 80’s Mania was geen straf toch? Ik heb er die zondag, samen met mijn lieve collega Ingrid, mijn keel schor gezongen en gedanst op de oh zo herkenbare jaren tachtig muziek. Ja, ‘Girls just wanna have fun’ was wel aan mij besteed. Nou, zo vul ik zo’n beetje mijn weken en ik gedij er goed bij hoor. Mijn moedertje verzucht wel eens: ‘Kind waar haal je de tijd toch vandaan’, maar voor leuke dingen máák ik die. En uiteraard ook voor mijn leuke werk. Deze week is echter een heel ander verhaal. Iedere dag zijn de bladzijdes in mijn agenda zo blanco als babybilletjes, want wat is het geval? Ik zit met mijn net zo blanco kont op het strand of drink een glaasje Sangria op een terras onder de Spaanse zon. Niet dat ik niks te doen heb hoor. Iedere avond staat ook hier stappen op het programma! Wellicht kan ik dit reisje als zakenreis inboeken, want ik doe zéker inspiratie op voor een vervolgcolumn én de social media van het Crown Theater kan eventueel gedaan worden vanuit het Buitenland, maar ach, om de belastingdienst niet zenuwachtig te maken is het tot nu toe gewoon een snoepreis. Lekker rustig ook, die lege agenda. Daar kan ik wel even aan wennen hoor. Maar hé, ik zie je toch volgende week wel weer tijdens de Soulshow van Ferry Maat in Aalsmeer?! Gezellig.. tot dan. En voor nu: Salud!