Al vaker was ik in Griekenland; Op Zakynthos in het levendige plaatsje Laganas, Kamari deden we twee jaar geleden aan op het idyllische Santorini, met haar fantastische boulevard en ik was ooit in het knusse Parga op vaste land, maar afgelopen vakantie overtrof het eiland Lesbos en met name het plaatsje Molyvos onze verwachtingen. Want wat een gezelligheid, lieve mensen, lekker eten en drinken en fijne plekjes hebben we daar gevonden. Alles op loopafstand, al heb ik mijn drie paar schoenen met hakken niet eens uit te koffer gepakt, want de steile weggetjes, hellingen, steegjes, kiezels en keien waren slechts met platte zooltjes te belopen. Het werden slippers voor bij het zwembad, ‘charmante’ waterschoentjes voor in de zee en sandalen voor de loopjes, met als hoogtepunt de historische burcht die uitkijk biedt op het dorp en de zee. Iedere ondernemer is vriendelijk. Ze werken zich een slag in de rondte. Toen we weken/maanden geleden tegen mensen zeiden dat we op vakantie zouden gaan naar het eiland Lesbos, kregen we regelmatig verbaasde blikken; ‘Naar dat eiland met de vluchtelingen?’ of ‘Nou, daar heb ik een heel ander beeld bij dan een vakantie-eiland.’ En dat is nou juist waarom ik deze column tik. De mensen op Lesbos hebben hier namelijk veel last van. Niet van de vluchtelingen. Integendeel, die helpen de bevolking waar ze kunnen. Met optredens bijvoorbeeld en lekker eten bereiden. We spraken met meerdere bewoners en iedereen heeft meest positieve verhalen. Het is alleen vol. Té vol. De Coast guard heeft zijn handen vol en sturen de bootjes tegenwoordig terug of naar elders. Sinds de akelige vluchtelingenstroom in 2015 was er direct een economische daling van zo’n 70% (dit percentage kwam van een lokale ondernemer, dus don’t shoot the messenger). Gelukkig was er daarna een langzaam stijgende lijn, maar helaas blijft het toerisme dit jaar weer enorm uit. En dat komt dus niet door de toename van de vluchtelingen (zij worden juist tegengehouden), maar door het rumoer en eigenlijk het ‘gelul’ eromheen. Met andere woorden; Iedereen die ook maar een beetje twijfels had om naar het eiland te vliegen; Gá! Het is er fantastisch en de mensen hebben het toerisme zó nodig! We zaten natuurlijk in het voorseizoen, maar ons hotel was nog niet eens half vol. Dat kán toch niet? Aangezien dit inmiddels toch een verkooppraatje is geworden over Molyvos kan ik nog wel even doorgaan. Je hebt er alles; Vers gevangen vis eten aan de haven, traditionele gerechtjes in authentieke overhangende restaurants met uitzicht over zee, borrelen in café Molly’s tot de laatste uurtjes, lunchen bij Sunset met de allervriendelijkst lachende Griek die wij ontmoet hebben, de sterrennacht aanschouwen onder het genot van live-muziek bij Byzantino naast de burcht en slapen en zonnebaden in hotel Olive Press. En nee, ik krijg geen commissie. Wat je natuurlijk ook kunt doen is het eiland verkennen op een scooter of met een huurauto, een jeepsafari of boottrip boeken of ochtendwandelingen ondernemen. Wij deden niets van dat al. De enige loop die wij dagelijks maakten was overdag van strandbedje naar terras en vise versa en ’s avonds naar een van de vele uitgaansgelegenheden die het plaatsje rijk is. Dát is voor ons vakantie. Nou ja, dat wás het dus. De tien dagen vlogen om. Maar we komen zeker eens terug naar Lesbos. Al was het alleen om de economie aldaar een welverdiende boost te geven! Ik zeg: Yássas! (En zoek dat alvast maar op in je Griekse woordenboekje voordat je jouw reis boekt.)