Toen ik net acht jaar was verhuisde ik met mijn ouders en grote broer en zus mee van Plan Blom in Oost naar een andere wijk in Aalsmeer; de Hornmeer. Iedere dag liep ik naar mijn nieuwe schooltje (nu platgewalst voor de bouw van woningen en appartementen) waar ik in de tweede klas (de huidige groep vier) belandde bij meester De Boef. Allemaal spannend, want allemaal nieuwe kindjes en aan het eind van zo’n schooljaar is het afwachten of dat goed gaat. Ik kan het me nog levendig herinneren. De meester (toevallig een achter-oom van mij) stelde me meteen op mijn gemak en was grappig en ik kreeg direct vriendjes en vriendinnetjes. Kortom, ik werd goed opgenomen in de groep. De volgende klassen doorliep ik met plezier. In klas vijf kregen we een leraar uit Amsterdam, Gerard van der Weide, en met hem zijn we een dag naar zijn woonark geweest. Met de bus en de tram. Een hele excursie. We hebben er pannenkoeken gegeten, toen nog pannekoeken, gebakken door zijn vriendin. Wat er van hem geworden is weet ik niet. Het was in ieder geval een macabere man. Op de terugweg weet ik nog dat ik mijn nieuwe muts en handschoenen had laten liggen in het OV en ik zal eens aan mijn moeder vragen of we die spullen ooit nog terug hebben gevonden. Zomaar flarden van herinneringen. Op de Openbare Basisschool (OBS) kreeg ik ook nog meester Meijdam en meester Young voor de klas. Die laatste was de strengste van allemaal. Ik was een beetje bang van hem. Gek, want het schijnt een alleraardigste man te zijn (geweest?). Ook de schoolmusical ben ik nooit vergeten. Ik speelde een viswijf op de markt (goh, waarom hadden ze mij die rol eigenlijk toebedeeld?) in een stuk over de teletijdmachine. Ik speelde in die tijd veel op straat; stoepen met mijn buurmeisjes (die meiden zie ik nog steeds) voetballen en flessietrap op het grasveld voor de deur, in De Muzen gingen we op zoek naar geheime doorgangetjes en we bouwden hutten tot de lantaarnpalen aangingen (nou ja, de verlichting daarvan) en het tijd was om thuis te eten. In de zomer mocht ik na het toetje (yoghurt op het bord) nog even terug totdat het donker werd. Een onbezonnen jeugd in een fijne wijk. Een wijk waar je nog steeds zonder problemen je auto kunt parkeren, waar het groen is en ruim opgezet. Zwembad in de buurt, strandje, buurtsupertje (helaas is drogist Jan inmiddels vertrokken) en het prachtige Hornmeerpark waar ik trouwens vaak vertoefde en regelmatig met het kabelbaantje naar de overkant van het water zoefde. Na wat omzwervingen ben ik dit jaar alweer achttien jaar met veel plezier woonachtig in de Hornmeer. Iedere dag als ik de gordijnen sluit (en ’s morgens weer open) zie ik de watertoren die boven ‘de kuil’ staat te prijken. Het schijnt nog beter te worden; De nieuwe school is in een perfect passende stijl gebouwd, de omliggende skatebaan en speelvoorzieningen zien er mooi uit en ook de sporthal is prachtig. Ik hoop dat het allemaal zo blijft na de bouw van meer dan honderdzestig koop-, huur- en zorgwoningen en appartementen met soms vier woonlagen voor de deur. Houden we onze ruime parkeerplekken, behouden we de rust in ‘onze straatjes’? Ik snap natuurlijk dat er extra woonruimte moet komen, maar houd tegelijkertijd een beetje mijn hart vast. Ik wil gewoon niet dat mijn geliefde Hornmeer Hornminder wordt.