Missie Skateboard

In de Griekse straatjes zag hij het al; “Dit was een mooi plekje geweest om te skaten, mam” of “Kijk nou, dat trappetje, daar had ik echt een gave One-eighty (draai 180 graden) vanaf kunnen doen..” Vooral de tweede week hoorde ik dit soort termen steeds vaker. Mijn puber heeft duidelijk een hobby. Net voor de vakantie had hij een nieuw board bij elkaar gesprokkeld, van zuurverdiende centjes als afwashulp, en op het moment dat wij de koffers aan het naar binnen tillen zijn na twee weken zon, zee, niks, staat hij al op zijn groene, nog glimmende, exemplaar. Daarbij luid roepend: “Ik ben het gelukkig nog niet verleerd!” Als zijn gedeelte van de koffer is uitgeruimd, ja de huispuber moest eerst even meehelpen, pakt hij zijn OV kaart en sprint naar de bus om met zijn skatevrienden te chillen in Hoofddorp. Tussen het uit het vliegtuig stappen, voordeur in het slot steken en bovengenoemde taak, zit volgens mij net een uurtje. Ik zou vroeger nog wel even hebben zitten tutten, andere kleren hebben aangetrokken en op zijn minst een borstel door haar en tanden geveegd hebben, maar meneertje vindt een pet met ander design meer dan voldoende. Dezelfde avond zijn we schijnbaar gebeld rond half twaalf door een onbekend nummer. Het was van het vriendinnetje waar hij sliep, want hijzelf was natuurlijk zijn oplader vergeten (waar het tutten niet goed voor had geweest..) maar goed, wij lagen al op bed, dus toen ik de volgende morgen zes gemiste oproepen zag en dat ook nog eens via Facebook Messenger bleek dat het zijn vriendinnetje betrof, werd ik wat ongerust en ging terugbellen. Om tien uur slapen de meeste pubers nog in de vakantie, maar, die van ons nam op! Hij had zijn skateboard ’s avonds in de bus laten liggen!! Uiteraard had hij meteen Connexxion gebeld en een formulier ingevuld, maar zo’n nieuw (belachelijk duur) skateboard, die wil iedereen wel (al is het maar om door te verkopen) en zeker mensen die ’s avonds laat in een bus zitten.. Mijn zoon was ontroostbaar en ik? Ik had medelijden. Natuurlijk gaf ik hem eerst een korte preek. Hoe kon ie nou zo stom zijn? Maar ik denk dat hij er op dat tijdstip allang van geleerd had. Hij was oprecht verdrietig. ’s Middags heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben via Facebook een actie gestart. Aangezien ik meer dan achthonderd ‘vrienden’ heb, heb ik een oproep aan hen allen gedaan onder het mom van ‘een brutaal mens heeft de halve wereld’; als de meesten nou eens vijftig cent zouden doneren, dan kwamen we een heel eind, want zo’n board, met toebehoren, kost al gauw tweehonderdvijftig euro (!) De reacties waren hartverwarmend. Er is massaal gehoor gegeven aan de oproep en de missie is meer dan geslaagd: Bij elkaar heeft hij 272 euro ontvangen. Hoe vet is dat! We willen natuurlijk iedereen enorm bedanken daarvoor. Het bleef namelijk niet bij vijftig centjes, sommigen maakten vele euro’s meer over. Echt super! Het zou voelen als leuren, als ik de oproep weken zou herhalen, maar op deze manier heeft het niemand pijn gedaan. Gelukkig doneren wij maandelijks ook flinke bedragen aan verschillende goede doelen, dus ik voelde dat ik dit een keer kon maken voor mijn persoonlijke goede puberdoel.

Staartjes..

Vrijdags kregen we een telefoontje van Connexxion. Douwe Dijkstra, van de afdeling gevonden voorwerpen, had de oproep gelezen op Facebook en had nog een deck staan. Of wij deze wilden komen ophalen! Geweldig toch? Dit betreft een Cruiser, dus niet eentje waar je trucjes op kunt doen, maar wel een die heel hard gaat. Hij zou hem anders toch maar weggooien, want na drie maanden gaan gevonden voorwerpen de vernietiging in of, in ons geval, maken ze er iemand blij mee. Omdat zoonlief op dat moment nog geen deck had besteld, hebben we het ding opgehaald. Ik nam een flesje wijn mee voor de aardige medewerker en iedereen was blij. Een week later waren alle centjes gestort en kon er een spiksplinternieuw skateboard worden besteld. Het is een zwarte geworden met roze olifantjes. Tja, zoveel mensen, zoveel smaken.. Op de dag dat het board bezorgd werd, kregen we een mailtje van Connexxion dat ze, opnieuw, een deck hadden binnengekregen! “Het zal toch niet?” Dachten wij.. Maar nee, na een foto via WhatsApp, bleek het niet die van onze puber. Gelukkig maar. Hoe hadden we dát uit moeten leggen? Eind vorige week heb ik een bericht gedeeld onder mijn Facebookvrienden dat ‘Missie Skateboard’ meer dan geslaagd was met daarbij een filmpje van mijn dankbare en blije puber. Nogmaals BEDANKT voor de gulle donaties en alle lieve reacties, want er is niets fijner dan een blije, skatende puber.