Weggelopen

Het zal je kind maar wezen, yeah, yeah, yeah, yeah. Het zal je kind maar wezen, tètètètèè!! Dat liedje van ’t Schaep met de vijf pooten, zit al de hele week in mijn hoofd. Hoe dat komt, zal ik je vertellen: het gaat om dat zestienjarige meiske uit Amerika. Maggie. Een opstandige tiener die wegliep van huis en niet zomaar naar een dorpje verderop, nee, ze pakte een vliegtuig overseas en kwam in Nederland, waar ze een aantal jongens kende via internet. Moeder kwam erachter, omdat haar puberdochter niet haar eigen paspoort had meegenomen, maar reisde op die van haar zus en zo belandde ook zij in ons kikkerlandje. Bezorgd op zoek naar haar weggelopen kind. Het zal je kind maar wezen, yeah, yeah, yeah, yeah, klinkt Adele Bloemendaal weer in mijn oren. Moet er niet aan denken. Na een maand in onzekerheid, werd het kind dan eindelijk gevonden, maar mee met mama? No way! Maggie wil niet naar huis, Maggie wil moeder, die inmiddels niet meer bezorgd is, maar een boosheid uitstraalt waar ik nog van zou schrikken, niet eens zien! Wat een ellende lijkt me dat. Ik ga even terug naar mijn eigen puberjeugd.. Ik was een jaar of 13 denk ik en liep met twee vriendinnen weg van huis. We hadden wat eten mee en waren voornemens om te slapen in een paardenstal ergens op de Hornweg (om de hoek, verder dan Aalsmeer durfden we helemaal niet). Het werd later en later en onze ouders moesten zich enorm ongerust voelen. Kon ons het schelen. Wij waren boos. Wij mochten namelijk nooit eens wat. Wij waren groot. Wij deden gewoon ons eigen ding. Lekker puh! Van een nacht slapen is het echter niet gekomen. De tamtam was op gang gekomen via de vriendin met de paardenstal. Zij was betrokken in het complot en bracht ons ’s avonds laat nog wat te drinken, maar we kregen het donkerbruine vermoeden dat haar ouders daar lucht van kregen en door hadden dat hun dochter drie vriendinnen verstopte tussen het stro. Er werd gebeld en ja hoor, wij werden opgehaald en afgezet bij onze eigen ouders. Toen de deur openging zag ik een uiterst bezorgde blik bij mijn moeder, maar mijn vader was alleen maar hartstikke boos. Er werd niet gepraat, want het was inmiddels middernacht, en ik moest linearecta naar boven. En als ik niet uit mezelf ging, zou mijn vader mij wel een handje helpen.. De pets op mijn billen heeft nog lang nagegloeid. Het was een meer dan verdiende corrigerende tik. Ja dat vond zelfs ik! We hebben de volgende dag uitgesproken dat dit gedrag echt niet kon en ik was het ook niet meer van plan. Wel een avontuur dat ik nooit meer zal vergeten. Wat ik ook nooit zal vergeten is de dag dat mijn zoon was weggelopen. Dat is wel een ander verhaal, want het manneke was pas twee jaar! Ik zat met een vriendinnetje in de tuin een kop thee te drinken en zoonlief zat zoet te tekenen met wasco binnen in huis. Toen het op een gegeven moment opvallend stil werd ging ik eens polshoogte nemen. Één muur zat onder de wascokrijt. Je kent het spul? Precies, dat kreeg ik er dus nooit meer vanaf en we woonden er net. Toch werd ik niet boos, want mijn peutertje was nergens te bekennen. Woonkamer netjes dicht, voordeur achter zich gesloten, zelfs het tuinhekje was toegedaan. Maar de kleine man was spoorloos. Paniek. Grote paniek! Ik rende direct richting Dreef (de drukste straat in de Hornmeer), maar geen spoor. Als een kip zonder kop ben ik gaan zoeken. Ver kon hij niet zijn. Het moet een kwartier later zijn geweest, maar in mijn beleving úúren, dat een lieve vrouw uit de buurt aan kwam hobbelen met een rood mannetje aan haar hand. Mijn ondernemende Gommansje was ook op avontuur gegaan. Hij lachte wat en realiseerde de paniek die hij teweeg had gebracht voor geen meter. Ik kon alleen maar opgelucht ademhalen en janken. De thee werd verruild door wijn, we hebben gelijk een naamplaatkettinkje aangeschaft voor om zijn nekje en de muur is een week later opnieuw gesaust. Eind goed, al goed. Het zal je kind maar wezen yeah, yeah, yeah, yeah!!!