Al weken staat ie zo strak als een paling. Vanaf het moment dat de eerste vuurwerkfolders door de brievenbus rolden, gieren de zenuwen door zijn lijf. ‘Kijk mam, dit is de Cobra, die is echt wauz. En hier, kijk, de Thunder, hard joh.. en die Reapers..’ De puber is verslaafd. Twaalf jaar en hooked on vuurwerk. Samen met zijn vader heeft hij afgesproken voor hoeveel hij mag halen, welke rotjes hij mocht aankruisen en welke beslist niet. En afgelopen zaterdag was het dan zover. Vol verwachting klopte zijn hart toen de tassen van Lemo werden omgekieperd en het spul lag uitgestald op de net door mij schoongemaakte eettafel. Hij stond letterlijk te springen en lachte uitbundig. Ik kreeg hem zelfs met een big smile op de foto! Nou dat is uniek te noemen, want dat moet meestal cool en met hooguit een kleine glimlach. Nee, zaterdag zag ik mijn kind op zijn gelukkigst. En ik? Nou ik niet. Ik ben op zijn zachts gezegd nogal bezorgd. Vorige week heb ik nog samen met hem een documentaire op televisie bekeken die ging over illegaal vuurwerk dat uit Polen werd gehaald. Echte granaten bleken lichter dan dat spul en je zag ook de nare gevolgen die het knalvuurwerk met zich mee kan brengen. Verbrijzelde handen, oogletsel, en erger.. Het enige wat zoonlief uitriep was, ‘Ooooohhh, die nitraten en vlinders, die zijn echt awesome, jammer dat die hier niet mogen..’ Tja, internet hè. Daarop zijn de belachelijkste filmpjes te zien. Ik probeer hem natuurlijk zoveel mogelijk te beschermen tegen bloederige taferelen en extreme porno, maar aan de vuurwerkbusiness had ik nog even niet gedacht. Dom, je moet natuurlijk overal op letten. In het filmpje op televisie kwam er een verhaal voorbij over een jongen die zijn rechteroog had verloren op dertienjarige leeftijd, maar de bom die afgestoken werd in Polen was tóch net ff ‘gruwelijker’, vond mijn zoon, die ik momenteel even niet snap. Toen oma dan ook met een vuurwerkbril aan kwam zetten, vond hij dat enorm ‘gay’ en hij was niet echt van plan om dat ding op zijn neus te zetten. ‘Dat is dan Fout geantwoord!’, riep ik boos uit. Ik ging me er nu even tegenaan bemoeien. ‘Je moeder heeft hier dusdanig iets over te zeggen! Bril niet op, betekent: geen vuurwerk afsteken! Zo simpel is het, vriend!’ Ja, dat zal ff lekker worden zeg. Op oudejaarsdag mag er dus vanaf tien uur ’s morgens afgestoken worden en bij ons gebeurt dat altijd op het pleintje achter de gymzaal. Hij neemt zijn vuurwerklont mee én de bril gaat op. Natuurlijk ga ik dat tussendoor controleren. Ik laat verdorie geen loopje met me nemen. Stiekem heeft hij in de tuin al wat rotjes afgestoken. Hij gooit ze gelukkig op tijd weg. Ik houd mijn hart vast en hoop dat het snel voorbij is. Natuurlijk heb ik mijn puber niet verteld dat zijn mama vroeger als stoer grietje met hele dozen van die enge strijkers in haar jaszak liep.. En wat zijn vader heeft uitgespookt met vuurwerk, wil ík zelfs niet weten. Op hoop van zegen dat zijn ogen niet worden geraakt en zijn vingers er woensdag allemaal nog aan zitten. Ik weet, ik ben een beetje een tut en ga zeker genieten van Oud en Nieuw, maar dat geknal en gedoe eromheen, dat hoeft voor mij niet meer zo. Toch wens ik iedereen een heel gezellige oudejaarsnacht en een voorspoedig Nieuwjaar! Wees voorzichtig, draag zo’n onnozele, maar doeltreffende vuurwerkbril en denk aan de diertjes, die hebben hier al helemaal niet om gevraagd.