Best een gekke gewaarwording; ik reed laatst met mijn nieuwe vriend (waarover in latere columns vast meer) langs een overvol terras en dacht; ‘wat is hier aan de hand?’ Maar natuurlijk; de terrassen zijn eindelijk weer geopend. Dat daar meteen flink gehoor aan gegeven werd bleek wel uit het feit dat er ver buiten het oorspronkelijke terras op de stoep aan statafels werd geborreld en goed geproost. Een heerlijk gezicht. Gezellig. Gewoon. En toch weer niet zo gewoon. Ik ben van mening dat we makkelijk al veel eerder in de buitenlucht hadden kunnen proosten op anderhalve meter afstand. Bijna alle etablissementen hadden immers al genoeg investeringen gedaan om dat op een zo verantwoorde manier te doen. Ik ben de laatste tijd vaak aan de wandel en dan nemen we een Koffie-to-go, een Soepje to-sit of een Drankje-op-een-bankje, want echt, de uitspraak: ‘Er is tijdens Corona geen reet te doen’ onderstreep ik geenszins. Er is genoeg te ondernemen. Als je het maar ziet! Beetje omdenken heet dat. Ik heb me in ieder geval geen dag verveeld en heb de mooiste dingen in het land gezien. Er is letterlijk een nieuwe wereld voor me open gegaan. Wat me wel opviel was dat veel mensen vóór prachtige terrassen hutje mutje naast elkaar van het zonnetje genoten met soms een eigen meegebracht flesje wijn of fris en dat ik dat voor alle ondernemers behoorlijk zuur vond. Vorige week was het gelukkig weer een beetje feest in Aalsmeer, want zes horecaondernemers hadden het plan gevat om ‘Happen en Stappen’ te organiseren. De driehonderd kaarten waren dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Het is dat ik met mijn snufferd bovenop facebook zat en dat ik net op tijd was om twee kaartjes te bemachtigen. Het was een geslaagd evenement. We begonnen bij Het Wapen alwaar ik direct een hele fles wijn moest bestellen, omdat het per glaasje nu eenmaal nog niet mag. Ach, problemen zijn er om opgelost te worden zullen we maar zeggen. De fles ging mee in de achterzak en ijsklontjes werden gescoord bij de volgende zaken. We kregen er bij de eerste ronde langzaam gegaarde zalm bij en een gerechtje met lamskotelet en asperges en dus een glaasje wit. Of twee.. Daarna bij Oh! een prachtig opgemaakt bordje met pulled duck en geitenkaas, bij Café Sportzicht werd ons een heerlijk sateetje voorgeschoteld, bij The Rock in de zon gedanst en genoten van een mini-poké-bowl met verse tonijn en toen nog een pizzapunt in het nieuwe Italiaanse restaurant Christiani aan de poel. De wafel met verse aardbeitjes en slagroom van De Jonge Heertjes paste er bij mij niet meer bij, maar vriendlief heeft die eer gelukkig weten te redden. En daarna nog even ‘afbieren’, ook al lusten we allebei geen bier, op mijn eigen spiksplinternieuwe terras aan de Machineweg in de zon. Nieuw huisje, nieuwe vriend, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Mijn leven is na mijn scheiding van hubbie weer prima op de rit gekomen moet ik zeggen. Ik ben tevreden. Nog even over dat terras: dat is gemaakt door mijn ex (die handige bouwvakker van Bouwservice Gommans, waar ik overigens gewoon de boekhouding voor blijf doen en bevriend mee blijf) samen met mijn vriend. Hoe mooi kun je het hebben. Wat ik al zei: ik ben een tevreden mens en proost vanaf mijn nieuwe terras op mijn nieuwe leven!