“Het was de mooiste die ze hadden, mop.” Met die zin slepen mijn mannen een megagroot gevaarte de woonkamer in. De naalden die de kerstboom laat vallen belooft al niet zoveel goeds en als het ding recht overeind gehesen wordt schrik ik me dood. Het is de lelijkste boom die ik ooit heb gezien, hij staat zo scheef als een toeter en de vorm van een kerstboom moet je er bij denken. Staat ie misschien ondersteboven? Wat een gedrocht. Ik had gevraagd om een boompje van pak ‘m beet mijn lengte. En om nu te zeggen dat ik twee meter veertig ben.. nee. Tot maximaal één meter tachtig vond ik nog wel gaan, maar deze spar raakt nog nét niet het plafond. Zoonlief die mee was om hem uit te zoeken staat zijn vader natuurlijk met liefde bij. “Echt hoor mam, er waren nog veel lelijkere bij!” Ik kan het me nauwelijks voorstellen. Hoe vertel ik, zonder al te veel te kwetsen, dat ik deze boom toch echt niet ga optuigen? Het antwoord: ‘dan had je er maar zelf een moeten halen’, hangt natuurlijk in de lucht. “Misschien moet je er om te beginnen een metertje afzagen,” begin ik. Zo gezegd, zo gedaan. Niet alleen een laag naalden bedekt nu de woonkamervloer, zaagsel dwarrelt er inmiddels ook lekker tussen. Ik zal maar niet zeggen dat ik vanmiddag het huis heb gedaan. Uit de oren van mijn man ontsnapt al een beetje stoom, zie ik. Een centimeter of zestig is er vanaf, maar hij staat nog steeds scheef op het houten kruis. Even rechtzagen nog. Daar gaat weer tien centimeter. Het ligt op het puntje van mijn tong om te zeggen dat ie nu wel erg kort wordt, maar ik houd me in. De wanstaltige kerstboom wordt rechtgezet en op zijn plek geduwd. Met een beetje draaien lijkt het nog wat. De kant waar nog wat volle takken zitten draai ik naar het zicht. De bovenkant heeft flink wat gaten en nog steeds is de vorm, nou ja, wat zal ik zeggen, recht in plaats van puntig zoals het hoort. Maar ik ga hem ‘gezellig’ optuigen. De sfeer die in huis hangt, lijkt nog niet echt op die van kerst, maar ik probeer het toch met mijn nieuwste kerst-cd top honderd. Manlief is inmiddels de nieuw aangeschafte ledlichtjes voor de buitenboel uit de knoop aan het halen. Met een nors gebaar vraagt hij mij te helpen. Of eigenlijk, hij gooit de kluwen op mijn schoot. Ik kan daar echter even het geduld niet voor opbrengen, bedenk me plots dat ik nog wat boodschapjes moet doen en vlucht naar de buurtsuper. Bij terugkomst is er niet veel aan de sfeer veranderd. Sterker nog; de lampjes die hubbie reeds in het groene misbaksel heeft gehangen, daarvan werkt de helft niet. Ik zet de kerst-cd uit, want die muziek slaat nu werkelijk nergens meer op en besluit te gaan koken. Tijdens de maaltijd ontdooien we langzaam, kijken gedrietjes naar ons zielige dennenboompje met halfbakken verlichting en kunnen er gelukkig weer om lachen. Ik ruim de tafel af en mijn echtgenoot haalt nieuwe kerstlampjes. Hulde aan de extra winkelopeningstijden rond deze periode! Een paar uur later is de rust en vree teruggekeerd in huize Gommans. Alle lampjes branden, de waxinelichtjes staan gezellig aan, cadeaus liggen onder de boom en de ouderwetse piek, die traditiegetrouw door zoon bovenop is geplaatst, staat mooi te glimmen. Heeft u hem al staan, de boom? Met een beetje trots kan ik nu toch wel zeggen: Het kan nooit zo’n aparte zijn als die van ons. Vrolijk kerstfeest! Ho Ho Hoooooooo!