Naast school heb ik vroeger altijd vakantiebaantjes gehad; Kwekerijwerk op de Uiterweg, vakkenvullen in een supermarkt, achter de groentestal bij dezelfde buurtsuper en rozen inrollen (tot aan zwerende vingers toe) op de veiling. Na mijn opleiding ging ik professioneel aan de slag op kantoor bij diverse exporteurs op de veiling (welke Aalsmeerder is daar niet begonnen..) en bij alle banen die ik had, kreeg ik genoeg aandacht op de werkvloer. Ik vond dat prima, voelde me daar prettig bij. Reed ik door de veiling op mijn omafiets dan waren de fiet fiews niet van de lucht en ook op het karretje om bloemen weg te brengen kreeg ik regelmatig teksten naar mijn hoofd geslingerd als ‘lekker ding’, ‘mogge moppie’ en ‘kijk die beentjes!’ Ik kon daar echt om grinniken en lachte altijd vrolijk terug. Zag daar niets kwaads in. Een tik op mijn billen zou net iets te ver gaan, maar het iets langer staren van de chauffeurs naar mijn decolleté, daar zag ik niks aanstootgevends in. Vervolgens ben ik acht jaar werkzaam geweest in de installatie- en loodgietersbranche en ook in deze mannenwereld stond ik mijn mannetje. Ook naarmate ik ouder werd bleef ik de aandacht van het andere geslacht oké vinden, tot ik een baan kreeg als officemanager toen ik half twintig was. De directeur vond mij net iets te leuk, boog te pas en te onpas over mij heen achter mijn bureaustoel, hijgde dan wat te vaak in mijn nek en nodigde me zelfs een keer uit in zijn oldtimer om een rondje te rijden. Naast hem welteverstaan. Ik geloof dat we naar een klant zijn geweest, maar zeker weten doe ik dat niet. Ik weet wel dat ik me enorm opgelaten voelde. Niet dat ie aan me zat, dat zou er nog bij moeten komen, maar ik voelde dat hij mij alleen maar meenam, omdat ik jong en blond was. Ik was blij dat we weer terug waren op kantoor, alwaar mijn mannelijke collega’s vooral benieuwd waren naar de reden waarom hij juist mij mee vroeg. Niet lang daarna ben ik daar weggegaan en heb ik leuke kantoorfuncties vervuld bij verschillende bedrijven in de botensector. Jachtwerf Amsterdam, jachthaven in Leimuiden en De Vries Scheepsbouw met de meest luxueuze jachten van de wereld. Ook hier voelde ik mij op de werkvloer als een vis in het water. Nu ik bijna tegen de vijftig loop zijn het gefluit en de bijbehorende opmerkingen aardig verstomd maar wordt er gelukkig nog wel vriendelijk naar mij gekeken op z’n tijd. Er is gelukkig één bouwvakker die nog wekelijks tegen me zegt dat ie me een ‘lekker wijf’ vindt, maar ja dat is mijn hubbie, die vast en zeker ook nog regelmatig vanuit zijn ooghoeken loert naar een twintigjarige blondine op de fiets en dat mág ie, zolang hij er maar van afblijft. En dat zouden meer mensen (niet alleen mannen) in acht moeten nemen. Houd het bij fluiten of een complimenteuze opmerking, maar laat de handjes thuis. In alle gevallen! Ongewenst gedrag moet men gewoon nooit, maar dan ook nooit accepteren! #MeToo.