SAMPUS

‘Wat is dit voor titel’ hoor ik je denken. Ja mensen, ik had een Sampus. Wat dat is, zal ik even uitleggen. Jullie weten wellicht dat ik al jaren onder behandeling sta bij een dermatoloog in het Antoni van Leeuwenhoek Nederlands Kankerinstituut te Amsterdam. Een hele mond vol, dus voor het gemak AVL. Na de zomer word ik altijd, geheel in mijn nakende niksie, gecheckt door een deskundige arts. Ze controleert al mijn ledematen, tilt mijn borsten op, bekijkt mijn tenen, checkt achter mijn oren, onder mijn haar en doet zelfs mijn billen uit elkaar. Ik onderga dat staand, zittend en liggend zonder bezwaar, want ik heb helaas een onrustige huid. Tot dit jaar zijn er zes moedervlekken verwijderd die gelukkig tot de normale categorie behoorden. Dit jaar kreeg ik een scan van een gekke vlek op mijn arm, nadat ze gezien had dat ie extra controle behoefde. ‘We nemen het zekere voor het onzekere en checken nog even dieper met onze nieuwste apparatuur.’ Twee weken later lag ik, onbeweeglijk stil, onder dat scanapparaat die honderden foto’s neemt van de vlek, door drie huidlagen heen. De assistente zag wat ‘rommelig weefsel’ en haalde de specialist erbij. ‘Mmh.., tja.., kijkt u even mee? Al die witte vlekjes duiden op ontstekingen of op zijn minst op onrustigheid in de moedervlek. We vinden het verstandig om hem eruit te halen’ sprak mijn dermatoloog. Geen probleem vond ik, dan doen we dat toch? Huppekee, weg ermee, is mijn motto. Zo gezegd, zo gedaan, twee weken later was ik weer in het AVL voor de operatie. Tijdens deze ingreep gebeurde er nog een akkefietje; de punt van het scalpeermes dat de chirurg net had gebruikt voor de incisie, kwam terecht in de vinger van de assistente. Hoe dat kwam, geen idee, maar onhandig was het wel. Ze hanteren het protocol dat betreffende patiënt gevraagd wordt om bloed af te staan om te controleren of er geen HIV of Hepatitisbesmetting kan plaatsvinden. Uiteraard wilde ik hier aan meewerken. Dat dat nog een uurtje duurde en dat de parkeergaragemeter lekker doortikte, daar houden ze geen rekening mee, maar alles om de medemens te helpen, nietwaar? Ik moest vervolgens rust houden met mijn rechterarm en dat kwam goed uit, want ik ging een weekje op vakantie. Daar kwam ook de eerste uitslag binnen; mijn bloed is goed! Toen ik twee weken later de uitslag kreeg van de moedervlek was ik minder gerust. Ik had een Sampus. Een wát? Een Superficial Atypical Melanocytic Proliferation of Uncertain Significance. Dat is de uitleg. Veel meer dan dat kreeg ik ook niet te horen van de dermatoloog. Wel dat het géén melanoom betrof, maar wat het precies was? Ondefinieerbaar. Zo ondefinieerbaar dat het me toch wat zorgen baarde. De Sampus zou hetzelfde behandeld moeten worden als een Melanoom, dus ze moesten vijf millimeter verder wegsnijden en dat ging op kweek. Weer twee weken verder lag ik, opnieuw, op de operatietafel maar dit keer bij de plastisch chirurg (een heeeele knappe..), die vond dat het litteken er lelijk uitzag en dat hij het mooi ging maken voor mij. Hij nam meteen nog een moedervlekje mee, omdat die toch maar in de weg zat, nummertje acht, en ik ging naar huis met het idee dat deze ingreep ook wel zou meevallen. Dat viel het niet, ik had wondpijn en heb het best onderschat. Het wachten op de uitslag echter viel me het zwaarst. Twee weken wachten is lang, als je in onzekerheid bent. Afgelopen maandag kwam het verlossende woord: de snijvlakken zijn schoon, de Sampus ligt voor Pampus. Het andere vlekje bleek gelukkig een ‘gewone’ moedervlek, dus ik kan weer door met ademen. Vanaf volgend jaar laat ik me twee keer per jaar keuren als een koe. Kan mij het schelen, gezondheid boven alles. Proost op het leven!