Ongeloof

Ik begeef me misschien op glad ijs met deze column en wil absoluut niemand tegen het hoofd stoten, maar het gaat over (on)geloof. Dat komt, omdat ik afgelopen week echt geshockeerd ben over de weerzinwekkende beelden van Jihadstrijders die hele dorpen innemen en soldaten afslachten met hun terreurbeweging ISIS in Irak. Zwart gemaskerde mannen met in de lucht zwaaiende geweren, ondertussen agressieve leuzen roepend in naam van Allah en zijn profeet. Ik kan daar met mijn pet niet bij. Ik hang zelf geen geloof aan, maar ik respecteer zo ongeveer ieder geloof, mits het niet extremistisch is. En dat is dit wel. Walgelijk. Ik woon schuin tegenover de Islamitische gebedsruimte in de Hornmeer en zie regelmatig, vooral op vrijdagmiddag, veel mannen met baarden richting hun Moskee lopen. Sommigen netjes in pak gekleed, anderen in hun werkkloffie, weer anderen in lange smetteloze en keurig gestreken gewaden en sommigen met een kleurige fez op hun hoofd. Laatst nog een lila exemplaar aanschouwd. Ik vind het allemaal prima. Ze doen maar. Maar ik durf te wedden dat deze medemensen zich ook kapot schamen voor wat er momenteel in het Midden-Oosten gebeurt. En dat handjevol demonstranten die pro-ISIS zijn. Nou ja, die moeten er dan maar lekker naar toe gaan en daar vooral blijven.. Ik vind religies fascinerend. Laatst zag ik een documentaire over een Amish gezin in Amerika. De cameraploeg had met hoge uitzondering toestemming gekregen om ze te filmen, met het gevaar dat ze door hun eigen kerk uitgesloten konden worden. De vrouw des huizes had weinig rechten, behalve het aanrecht, en de man werkte. Terug naar het jaar nul. Een sober leven, zonder elektriciteit. Ik kan me het niet eens indenken. En toen de interviewster vroeg hoeveel kinderen ze wilden, terwijl er al vier spruiten rondliepen, keken de jonge man en vrouw elkaar ietwat lacherig aan en vertelden met een blos op de wangen dat God dat wel voor hen zou regelen. Als het aan haar lag werden het er wel tien. Dat soort gelovigen vind ik behoorlijk extreem, maar ze doen er niemand kwaad mee. Mijn man overigens die gelooft, geloof ik, in de schepping van de mensheid, ik vind de evolutietheorie aannemelijker. Het zijn beiden prachtige verhalen, maar niemand weet hoe het echt zit. Onze zoon zit op een Christelijke middelbare school en hij moet maar kijken waar zijn schip strandt. Wordt het een speedboot of de ark van Noach? Hij mag het zeggen. Zelf nadenken en wat geboden naleven, zoals lief zijn voor je medemens, eerlijk zijn en niet stelen, maar verder; Hij moet maar voelen wat hem goeddunkt. Een gedeelte van mijn schoonfamilie is Jehovah’s getuige. Ik kreeg van mijn schoonzus laatst een lieve mail waarin ze veronderstelde dat we natuurlijk wel inzagen dat de wereld binnenkort zou vergaan en dat we toch nog eens moesten overwegen om ons bij de club aan te sluiten. Het mooie van de Getuigen is het feit dat zij niet ‘geloven’ in hun god, nee, ze zijn ‘in de Waarheid’. Nou dat is nog eens fijn. Gewoon dat je het zeker weet! Ik krijg regelmatig een paar dames uit Aalsmeer over de vloer die het woord van god komen brengen en de boekjes ‘Ontwaakt’ en ‘De Wachttoren’ achterlaten. Ik geef ze een kop koffie en we babbelen gezellig. Ik weet zeker dat ik me nooit laat bekeren en zeg dat steevast, maar toch blijven ze het proberen en dat is hun goed recht. Ik zie het zo: net als mijn schoonzus, vinden zij me blijkbaar de moeite waard om mij door Jehovah te laten uitverkoren om mee te gaan naar het Paradijs, wat dus blijkbaar zeer binnenkort wordt opgebouwd. “Dan zie je iedereen weer terug, want alle doden slapen en we leven vervolgens oneindig naast elkaar in vrede, zonder oorlog, zonder ziektes..” Het klinkt aanlokkelijk maar nee, dit sprookje sla ik even over en ik leef mijn nuchtere leven hier op aarde totdat het afloopt op welke manier dan ook. Wat ook nog meespeelt is dat er geen verjaardagen worden gevierd, geen Kerst en geen Sinterklaas. Jammer, want ik ben gék op feestjes. Nou ben ik me over die laatste maar al te goed bewust dat de Goedheiligman zonder Zwarte Piet ook niet meer is wat ie geweest is. Krijgen ze dus toch gelijk dat het maar onzin is. Maar hé, dat wist ik al. Ik zou het trouwens ook jammer vinden om geen Kerstmis meer te vieren. Zo’n boom met lichtjes is zo sfeervol. Goed, ik dwaal af. Eerst maar even een palmboom opzoeken tijdens mijn zomervakantie. En tot die tijd hoop ik dat die onmenselijkheden in Irak serieus een halt wordt toegeroepen, want God, Oh God, of moet ik zeggen Allah, Oh Allah, waar moet het heen in deze wereld?