Acht jaar geleden is mijn dierbare zus Lonneke overleden aan kanker. Vier jaar geleden (ik was toen 40 jaar oud, de leeftijd die mijn zus slechts mocht halen), schreef ik een gedicht over hoe ik mijn laatste weken met haar heb ervaren. Het is heftig, maar het dekt na acht jaar nog steeds de lading…

Lieve Lon,

We zitten midden in die weken.

Die twee afschuwelijke, voor jouw dood.
Het is vier jaar geleden.

Ik ben inmiddels je leeftijdsgenoot..

Je werd zo heftig bestraald,

sms’te me voor de laatste keer;

dat je 'helemaal af' was..

en morgen zag je wel weer..

Die morgen was in het AVL.

Daar reden we heen met grote spoed.

Het zal toch geen afscheid nemen zijn?

Kwam het misschien niet meer goed?

Je lag daar in dat bed en huilde heel erg hard.

Eigenlijk meer een gekreun,

want je hersens waren verward.

Ál je functies waren uitgevallen.

Onze werelden stortten in.

Zo'n sterke vrouw en dan dit?

Dat druist tegen alle menselijkheid in.

Je kon slechts nog maar knipperen,

alleen je ogen ‘deden mee’.

En vroegen we: ‘Heb je pijn Lon?’,

dan knipperde je twee keer en dat was ‘Nee’.

Zo hebben we nog gecommuniceerd;

letters, woorden zoeken op de mobiele telefoon.

Wat was dat voor jou vermoeiend, zus.

Verdriet, frustratie, oneerlijk gewoon!

'Misschien is het een zwelling'

had de dokter gezegd en die ene zin,

hield ons hangend aan de enige strohalm,

tegen beter weten in..

Een week lag je daar,

te knokken voor je leven.

En toen wilde je naar je eigen huis

om je in vertrouwde omgeving over te geven.

Tussen je zingende kindjes

(het was tenslotte Sinterklaastijd),

heb je langzaam het leven losgelaten

en was klaar met die belachelijke strijd.

Ik kwam iedere dag met je ‘praten’

en waste je (één keer samen met mam).

Slikken ging niet, keel leegzuigen..

We wisten (en wilden) dat het einde kwam.

En toen die tijd gekomen was,

waren we kapot, verdrietig.. maar ook opgelucht.

Het klinkt gek en egoïstisch,

maar ons leven begon weer, na jouw laatste zucht..

Ik ben uiteraard meteen naar je toe gegaan

en daar lag je met een tevreden gezicht.

Die krampachtige ‘look’ die was verdwenen.

Je was misschien wel naar 'dat licht'.

Als ik het zo schrijf dan moet ik huilen.

Zit weer naast je en streel je huid.

Je bent zo koud maar ook zo rustig.

Geen pompen, toeters, bellen. Stilte, die rottige infusen zijn eruit.

Je man die helpt je met aankleden.

Ik en jouw meisje maken je op.

Je zoon, hij pakt een mooie ketting.

Het lijkt wel of het klopt.

De woorden; Mooi, Waardig, Eervol,

die horen bij jouw uitvaart dus,

maar hier klopt toch helemaal niets van?

Want ik mis jou zó verschrikkelijk, zus!!!

Carpe Diem,

Miranda