Vrouw zijn

“Schat, heb ik een erg dikke kont in deze broek?”, “Kan dit jurkje nog?”, “Welke vind jij leuker; die zwarte of die donkerblauwe?”, “Is mijn decolleté niet te diep bij dit topje?” “Hé, wat vind jij, zijn mijn borsten niet te groot in dit shirt?” Ik vraag dit soort dingen regelmatig aan mijn man. En eigenlijk is het antwoord altijd iets van wat hij denkt dat ik wil horen. “Ach mop, dan heb ik meer om van te houden.” Of “Meid, jou staat toch alles?” Regelrechte dooddoeners waar hij mee aan komt, maar goed bedoeld natuurlijk. Ik klaag ook niet, maar hij zal mij nooit echt kunnen helpen om eens goed af te vallen. En dat moet echt weer eens gaan gebeuren! De kerstkilo’s zitten er nog flink aangeplakt. Sterker nog; de zomervakantiekilo’s zijn er niet eens af! Lijnen en (crash)diëten heb ik echter een jaar of tien geleden afgezworen, dus ik begin nooit meer aan de shakes, citroensapkuur, pillen, zakjes, poeders, repen en appelazijn. ‘Gewoon eten’ is het devies. Iets minder van alles, maar gewoon. Tja, en daar zit hem de kneep. Wat is ook alweer ‘gewoon’ als de kast nog vol ligt met chocola, de la bezaaid met nootjes en chips en de koelkast uitpuilt van de champagne en witte wijn. Ik moet me er even toe zetten. Alles helpt altijd bij mij. In afvallen zit niet echt het probleem, maar het eraf houden is een dingetje. Een dingetje overigens van menig vrouw van boven de veertig. Het wordt allemaal wat moeilijker. Het buikje wil er niet af, de heupen worden wat breder en mijn maag is ontegenzeggelijk te dik. Nu werkt mijn schildklier ook niet naar behoren. Daar slik ik medicijnen voor maar om de juiste dosis steeds te bepalen daar ben ik behoorlijk mee zoet, dus het is, op z’n zachtst gezegd, best lastig. Oh, en, last but not least, de overgang heeft zijn intrede gedaan. Ik sta positief in het leven en wil heus niet zeuren, maar die overgang is wel een ding. Ik laat bewust het ‘tje weg zoals je ziet. Stemmingswisselingen, kindje lacht-kindje-huilt-gedrag, hoofdpijn op dagen dat ik daar helemáál niet op zit te wachten, extreme vermoeidheid terwijl ik prima slaap, zweetaanvallen en de beruchte opvliegers. Vlieg toch op met die ellende! Vrouw zijn is me wat zeg. Een gedoe. Als pubermeisje word je maandelijks ongesteld en zijn de tampons niet aan te slepen, later (in mijn geval) heb ik een pingpongbal door mijn neus moeten duwen, zoals Daphne Dekkers ooit haar bevalling omschreef, en nu zit ik dus gezellig met een aantal van mijn vriendinnen in de f*-ing óvergang! En als dat nou een overgang zou zijn van slecht naar goed, nou dan gingen we er vrolijk in mee, maar nee, je komt er bepaald niet strakgetrokken, jong en energieker uit. Dat weet ik dan weer. Kreukels had ik vroeger na onrustige nachten regelmatig in mijn gezicht, maar die trokken in de loop van de dag fijn weg. Nu zitten ze er definitief. De fronsrimpel tussen mijn ogen, het linker ooglid dat met make-up niet meer is bij te werken, het kippennekje, levervlekjes op mijn handen en hang knieën. Er hangt wel meer, maar ik wil mijn lezer niet té veel prijsgeven. Mijn man vind me gelukkig nog mooi, maar in mijn confronterende passpiegel springen spontaan de barsten. Ik sport iedere dag, dus het lijf is nog enigszins soepel, maar mijn conditie kan echt een stuk beter. Ik zag laatst Wendy van Dijk op TV een rondje hardlopen en dat zag er een stuk soepeler uit. Als ik ga hollen (trimmen kun je het niet noemen) lijk ik wel een nijlpaard op sportschoenen. De sportschoenen zijn roze. Echt geen gezicht. Ik sport dus liefst thuis voor de pc waar niemand mij ziet. Via een Facebook-challenge ben ik al een flink aantal maanden aan de gang. Ik had, als cadeautje voor mezelf onder de kerstboom, zelfs zo’n grote blauwe fitnessbal aangeschaft en daar lig ik dagelijks mijn oefeningen op te doen. Als per ongeluk zoon- of manlief mij daarop zien zweten lachen ze me nog net niet uit. Tenminste, dat hébben ze eens geprobeerd, maar de blik in mijn ogen zei geloof ik genoeg. Grrrrr. Je moet deze vrouw met al haar onevenwichtigheden nu écht even met rust laten. Het komt goed. Ik beloof het. Vrouw zijn valt op dit moment gewoon niet mee. Boehoooeeeehooeeee!