Als er deuren dichtgaan, openen er altijd weer nieuwe. Zo ook na de scheiding van mijn eerste man. Ik was genoodzaakt om de twintig uurtjes die ik als officemanager verrichtte aan te vullen naar fulltime en toog naar het uitzendbureau. De middagen kwam ik te werken bij het Princessepaviljoen te Leimuiden op het havenkantoor. Mooie jachthaven, leuk werk, prima stek. Ik kreeg er zelfs mijn eigen studiootje boven het restaurant (toen nog Plasmeijer). Na een tijdje zegde ik mijn baan als officemanager op en ging fulltime aan de slag als administratief manusje van alles aan de Westeinderplassen. Natuurlijk kocht ik een bootje van mijn zuurverdiende centen, want met mijn ex had ik menig vakantie doorgebracht aan boord van verschillende schuitjes. Het werd een polyester ‘waaibakkie’, maar ik was dolgelukkig en trots dat ie helemaal van mij was. Toen ik na een aantal jaren, door omstandigheden, enorm zin had in een nieuwe baan belandde ik in Amsterdam bij een jachtwerf. Een kleine gezellige locatie waar bootjes werden onderhouden en waar de gezelligheid in de kantine regelmatig de spuigaten uitliep, maar wat had ik het daar naar mijn zin! De eigenaar was een jonge gozer en daar kon ik het erg goed mee vinden. Hij had een longziekte, werd uiteindelijk zieker en helaas ook niet meer beter. Ik ben hem nog regelmatig gaan bezoeken in het ziekenhuis, waar we de werkzaamheden van de werf samen doornamen, maar op achtentwintigjarige leeftijd begaven zijn longen het en hij overleed. Inmiddels was ik hoogzwanger van mijn zoon en met een dikke buik sprak ik op zijn begrafenis. Wat een verdrietige tijd. Zijn broer nam de werf over en ik bleef nog een tijdje bij hem. Mijn baby ging mee. Complete zwangerschapsverlof vond ik niet zo nodig, de btw-aangifte en stallingsfacturering kon ook makkelijk gedaan worden met mijn kleintje in de Maxi-Cosi naast me op kantoor. De broer bezat tevens een jachthaven op de Nassaukade en ook daar deed ik administratief werk voor. De klik die ik echter had met zijn kleine broertje dat kreeg ik niet met hem, dus ik ging op zoek naar een nieuwe baan. Dat werd de mooiste werf van Nederland en gewoon in ‘mijn Aalsmeer’. Bij De Vries Scheepsbouw, inmiddels Koninklijk, ging ik aan de slag op de crediteurenadministratie, vervolgens personeelszaken en later op de facilitaire afdeling. In 2006 begon ik als zelfstandig ondernemer en daar heb ik geen moment spijt van gehad. Echter, ik ging, naast boten, collega’s missen en ben nu weer toe aan een beetje reuring om me heen. Vandaar dat ik eind vorig jaar de stoute schoenen heb aangetrokken en een enthousiaste sollicitatiebrief ben gaan schrijven naar Watersportvereniging Aalsmeer. Een jachthaven op de Uiterweg. Uit, naar zeggen meer dan tien brieven, werd die van mij uitgekozen en ik mocht, na bijna 18 jaar, eindelijk weer eens op gesprek! De tweede sollicitatieronde, waar drie mensen voor waren uitgenodigd, daar zat ik ook bij en raad eens wat: ik ben het geworden. Ik mag me vanaf aanstaande maandag weer manusje van alles noemen op een havenkantoor. En ik ben blij. Ik ga me twee dagen in de week voor de volle honderd procent inzetten en hoop zelfs af en toe weer eens een touwtje toegeworpen te krijgen om een boot aan te meren. Zal ik dan ooit weer een scheepje bezitten? Ik ben bang dat, met het schitterende uitzicht op de Poel, die kans reëel aanwezig is. Ik wens mezelf een behouden werkvaart. Schip ahoi!