Ik ben nogal verslavingsgevoelig. Daar zal ik wat voorbeelden van geven: Al ben ik dan geen verstokt roker, helemaal stoppen kan ik niet, dus er gaan jaarlijks toch een pakje of drie, vier doorheen. Ik drink doordeweeks niet of nauwelijks alcohol, maar kan in het weekend soms geen maat houden. Ik ga never nooit meer de deur uit zonder mijn mobiel en check daarop zeker zes keer per dag mijn Facebook account. Als ik televisie kijk heb ik mijn Samsung Tablet naast me liggen, omdat ik graag interactief meetwitter, én ik doe aan Wordfeud met minstens twintig tegenspelers. Oh ja, ik speel tegenwoordig ook het spelletje Draw Something, maar gelukkig hebben nog niet heel veel mensen dat gevonden, dus dat doe ik ‘slechts’ met een stuk of acht mede tekenaars. Aan drugs doe ik echter niet. In mijn puberteit heb ik weliswaar eens wat geëxperimenteerd, maar daar taal ik absoluut niet meer naar. Mijn grootste verslaving is namelijk voedsel. En dan bedoel ik geen appels, druiven, kiwi’s, tomaten en wortels, maar dat andere voedsel. Dat lekkere. Ik zeg niet dat ik fruit en groente oversla, met de nadruk op SLA, want eet best heel gezond, maar de verboden lekkernijen lonken vanuit de koelkast, snoeppot of chipslade. Tips als ‘haal het dan niet in huis’ werken niet voor mij. Op de koektrommel zit zelfs een verbodssticker, maar wat daar de exacte tekst van is, mmh dat weet ik echt niet meer. Alle diëten heb ik in de loop der jaren geprobeerd. Pillen, poeders, brooddieet, juist geen brood, maaltijdrepen, soepdieet, afslankthee, Atkins, Herbalife, shakes, afslankclubs als Weight Watchers, Slank ’80, EGA, je kunt het zo gek niet bedenken of ik heb het gedaan, waarbij ik toe moet geven dat ik de injecties met, naar mijn mening, Placebovloeistoffen heb overgeslagen en het snijden in, of zuigen uit mijn lijf ook maar achterwege laat. De Sonja Bakkerboeken, dr. Frank tips, hoe-word-ik-slank-in-veertig-dagen-boekjes, ze staan allemaal op mijn boekenplank, echter naast mijn ‘101 Tapas-recepten’, de ‘Lekkerste-eenpansmaaltijden’, bak- en braadromans en andere oven-heerlijke gerechten. Daar zit hem denk de kneep! Sinds een jaar of zes ga ik ieder jaar overigens wel een weekje vasten. Dit doe ik intern in een heerlijke boerderij elders in het land. Dat is echt een cadeautje aan mezelf. Pure ontspanning, helemaal alleen, met als prettige bijkomstigheid dat er wat kilo’s achterblijven daar. Twee jaar geleden heb ik er ook ontdekt dat ik een koolhydratenverslaving heb. Ik neig dus officieel naar suikers. Gelukkig ben ik sindsdien wel een kilo of zes lichter dan daarvoor, maar dat waren er verdikkie ruim tien! Toch weer de verkeerde kant op. Soms denk ik wel eens dat het gewoon bij mij hoort, dat ik die Bourgondiër ben in hart en nieren en dat daar nu eenmaal wat overgewicht bij komt kijken. Natuurlijk laat ik het niet de spuigaten uitlopen, ik wil mezelf nog wel in de spiegel aan kunnen kijken, maar slank worden zal ik nooit. Ik heb me daar bij neergelegd. Accepteer zoals ik ben en merk dat anderen dat dan vanzelf ook doen. Dus ik geef af en toe lekker toe aan mijn verslaving en houdt op die manier de Aalsmeerse Horeca-economie ook nog eens op peil! Twee vliegen in één klap. Goh, waar zal ik aankomend weekend eens mijn ‘shot’ gaan nemen? Wil je het echt weten, volgen kan altijd: twitter.com/mirandagommans. Maar kijk uit hè, Twitter kan verslavend zijn.