Puber 2.0

In deze column zou ik het ‘t liefst hebben over de irritante Marokkaantjes in Almere die bussen bekogelen, had ik het graag gehad over de licht getinte medemens die wekelijks veelvuldig in het programma Opsporing Verzocht wordt genoemd en wilde ik mijn mening geven over die idiote moslimextremist die tekeer is gegaan in Orlando. Maar ik doe het niet. Ik wil alleen zeggen dat ik op dit moment kotsmisselijk word van dat tuig en dat wordt echt steeds erger. Wat mij betreft mag je geloven wat je wilt. Ik weet alleen niet zeker of Allah, profeet Mohammed, Jehova of God Almighty het allemaal zo bedoeld hebben. Wat er echter wel in elk geloof naar voren komt, buiten het feit dat je je naasten lief moet hebben, is dat je nu eenmaal geen homofilie mag bedrijven. Bij een van die geloven zijn er zelfs filmpjes voor kinderen opgedoken die homoseksualiteit verbiedt en ontkent. Het is toch te bespottelijk voor woorden. Tja, homo zíjn mag wel, maar de liefde úiten naar een medemens van dezelfde sekse.. nee, dat wordt niet getolereerd. Pure indoctrinatie als je het mij vraagt. Maar ja, wie ben ik. Nee, laat ik het gewoon lekker dichtbij huis houden. Mijn hardleerse puberzoon bijvoorbeeld. Daar schort het momenteel behoorlijk aan. Ik heb mijn handen vol aan hem. Hij zit in de derde van de mavo, staat op dit moment 8 tekortpunten en hoeft nog maar een maandje naar school. “Joh, mam, maak je niet zo druk, ik ga heus wel over. Moet gewoon ff wat ophalen.” Iedere dag is er strijd in huize Gommans en komen nagenoeg dezelfde gesprekken voorbij; “Heb je al geleerd?” “Kan ik je al overhoren?” “Ben je nu al klaar? Je bent nog maar een kwartier bezig!” en “Nee, niet chillen uit school.” Het wordt er niet echt gezelliger op. Mijn gedachten dwalen regelmatig af naar mijn puberperiode. Ik zat op het Snellius in Amstelveen en begon na de brugklas braaf op havoniveau, zakte al snel af naar mavo-havo en aan het einde van de derde werd me, wegens omstandigheden, uitdrukkelijk verzocht om een andere school te gaan kiezen. Het werd de dorpsmavo hier in Aalsmeer. Heette het toen al de Westplas? Ik weet het niet. Het was een kleine openbare mavo en een stuk overzichtelijker dan die, veel te gezellige, scholengemeenschap. Ik kwam wederom in de derde klas. Mijn ietwat brutale gedrag, dat ik blijkbaar vertoonde op de vorige school, probeerde ik angstvallig vast te houden, maar dat werd toch wel érg snel de kop ingedrukt. Ik zat regelmatig bij de directeur aan zijn bureautje en werd enorm in de gaten gehouden. En ze kregen me onder de duim. Dat was in een half jaar gepiept. Ik denk dat toen bij mij het kwartje is gevallen. Havo-vwo-advies en dan verdikkie de mávo niet halen? Nee, dat ging me niet overkomen. Ik heb er niet vreselijk mijn best voor hoeven doen, zat niet dagen achtereen te blokken, maar ik slaagde een jaar later toch met prachtige cijfers op D-niveau. Natuurlijk haalde ik, naast voldoendes, nog genoeg kattenkwaad uit, maar het was te overzien. En het is uiteindelijk goed gekomen. Dat telt. En nu kom ik dus weer even terug op mijn, net vijftien geworden, huispuber. Leuke kleding is zoveel belangrijker, muziek, gadgets, met vrienden chillen en skateboarden eveneens, maar jongen toch, wanneer gaat dat kwartje bij jou eens vallen? Dat moet dan nu zo’n beetje gaan gebeuren hoor. Ik weet dat meisjes altijd wat voorlijker zijn in die dingen, een tikkie serieuzer wellicht, maar ik zou het zo zonde vinden als je na je, door de Samen Een zo mooi gegeven havo advies (waar we bijzonder trots op waren) af zou zakken naar kader-onderwijs of nu al naar het ROC moet, want daar zitten dan weer veel jongeren met soms een totaal andere denkwijze over verschillende onderwerpen, zoals cultuur en toekomstperspectief. En ik zeg daar verder niks over. Nee, daar begin ik niet aan. Dus lieve, dwarse, heerlijke puber 2.0 van me, wees wie je wil zijn, word wat je wilt worden, maar in ‘godsnaam’, doe vooral nu nog even goed je best op school!