Achtzaam

Uren zat ze te wachten

Op een stoel

Voor het raam

Uren, dagen, soms weken

Zat ze te kijken

Ze was dan zo eenzaam

Ook hij staarde

Met droevige ogen

Hij liet de tranen stromen

Hij wachtte en wachtte maar

Zouden ze nog komen?

Twee eenzame ouderen

Afzonderlijk van elkaar

Maar met dezelfde blik

Waarom kwamen ze niet

Ze hadden het beloofd

Een zucht, een snik

En dan.. even bezoek!

Een opleving

Een lach

Iemand geeft wat aandacht

Een knuffel, een praatje

Het maakt hun dag

Zo eenvoudig

Zo’n kleine moeite

Gewoon even zorgzaam

De blijheid

Al is het maar kort

dat noemen wij ACHTZAAM