‘Ik wil ook een Radmilo!’ Dat gil ik uit naar de televisie als ik al buikspieroefenend op de grond voor Obese lig te puffen en te zweten. Echt, dat zou ik willen; Zo’n geweldige personal trainer die met een lief doch dwingend stemmetje steeds zegt: ‘Kom maar, Miranda, je kunt er nog wel tien bij, hup, doorgaan, het gaat goed’. Ik vraag me uiteraard tijdens het kijken tevens af waarom die deelnemers het überhaupt zover hebben laten komen en dat dat bij mij echt niet aan de orde is of zal komen, maar strak ben ik allang niet meer en voor de schrik doe ik er nog even tien push-ups bij. Radmilo had me er echter nog wel vijftig extra kunnen laten doen, maar goed, ik heb dus geen Kroatische kickbokser met een goddelijk gespierd lijf, ik heb een bouwvakker met dito decolleté en een fantastisch karakter, die mij goed vindt zoals ik ben. Zou hij misschien wat strenger voor me moeten zijn? Want ikzelf vind dat het wel wat beter kan met mijn conditie. Om over het ideaalbeeld maar te zwijgen. Vandaar dat ik me in een redelijk impulsieve bui heb opgegeven voor een heuse Bootcamp. Voor degene die niet weten (waaronder ik, tot voor kort) wat een bootcamp is, zal ik dat even proberen uit te leggen. Het zijn lessen waarbij, onder professionele begeleiding, zowel de conditie als de kracht wordt verbeterd en alle soorten bewegingen en attributen kunnen worden gebruikt om deelnemers te ‘drillen’. Denk aan touwtje springen, push ups tegen bruggen, sit-ups in het gras, kniebuigingen tot je er bij neervalt en aan elastieken trekken. Ook worden stoot- en traptechnieken gebruikt en er zal veel gejogd gaan worden en dat allemaal in de buitenlucht op plekken in de Hornmeer. Meer vertel ik niet over de exacte plaats, want ik wil natuurlijk niet te kijk staan, maar als er iemand twee keer in de week voorbijkomt met een petje diep over de oren getrokken en die meer sjokt naar rent, dan kan het best zijn dat ik dat ben de komende acht lange, zware weken. Hopelijk hebben meerdere lotgenoten zich opgegeven voor dit strafkamp, want je moet elkaar toch weten op te peppen niet waar? Dit hele gebeuren had ik overigens allemaal bedacht achter mijn veilige beeldscherm toen het buiten zachtjes zonnig en warm aan het worden was. De lente doet dat blijkbaar met mij. Maar nu ik naar buiten kijk en regen, hagel en soms nog sneeuw zie neerdwarrelen, het ’s nachts onder nul is en dat ik zelfs mijn snowboots voor de zekerheid weer uit de kast heb gepakt, heb ik ineens heel andere gedachten. Vooral de vraag; ‘waar begin ik aan?’ stel ik me zowat ieder uur. ‘Kan ik er nog onderuit?’ is een tweede. Heel stiekem hoop ik dat er niet genoeg deelnemers zijn en dat de boel wordt afgeblazen, maar ik vrees dat ik aan de bak moet. Slik! Een dierbaar vriendinnetje van mij is ook door de bootcamp bevangen, die heeft via een koopprogramma op televisie een sportpakket aangekocht waarbij ze het allemaal zelf moet doen. Insanity heet het programma waar ze intensief aan is begonnen en dat is vrij vertaald in het Nederlands niets minder dan ‘gekte’. Ik vind het heel erg knap van haar. Dat ze zelf die discipline kan opbrengen. Ik heb absoluut meer stokken achter de deur nodig. Helaas is het tweede seizoen van Obese ten einde, dus ik moet op zoek naar een nieuwe Radmilo en een nieuw programma waar ik dit weekend al buikspieroefenend naar kan liggen kijken. Ik hoop dat ik er dan achter kom waarom ik dit impulsieve maar best dappere besluit ook al weer nam.. Het zou trouwens wel handig zijn als het dan ook eindelijk eens lente wordt, want Bootcamp, here I come!