Het paniek-zaaien is weer begonnen. En dat is nooit ergens goed voor. Natuurlijk moeten we een beetje afstand houden en de regels naleven, maar ik ben nog steeds van mening dat dat vooral bínnen geldt en niet in de buitenlucht. En als we een beetje nadenken, positief blijven en meer berichten te zien krijgen over bijvoorbeeld medicijnen die goed werken zodat er minder mensen sterven aan dat nare virus, dan is de paniek niet nodig. We moesten toch groepsimmuniteit opbouwen en nu dat gebeurt zit de schrik er weer in. Ik snap het niet. Ik deelde laatst een bestaand filmpje op Facebook met een duidelijk en aannemelijk verhaal, een ander geluid, maar helaas is dat filmpje van de hele sociale media verdwenen. We mogen niet anders denken. Ons wordt letterlijk de mond gesnoerd. Figuurlijk eigenlijk ook, want het mondkapje is al niet meer uit het straatbeeld weg te denken. Ik moet zeggen; de meest creatieve, grappige en soms bij de outfit passende kapjes komen voorbij en dat ziet er aardig uit, maar het blijft schijnveiligheid. In het vliegtuig, als haringen in een ton, allemaal zo’n kap op en we raken niet besmet? Dat gaat er bij mij niet in. De regels zijn niet meer te overzien. Niemand kan er nog een touw aan vastknopen. Wel naast elkaar zitten in een restaurant, maar niet op het terras of andersom? Mag ik met medepassagiers in één auto en hebben we dan de kap op? Bestel ik twee taxi’s voor vier personen uit twee huishoudens? Mag de ober mij zonder mondkap bedienen buiten maar moet ie hem binnen dragen en hoe zit dat dan in het Buitenland? Het is een rommeltje. En dat is niet mijn mening, maar een bedongen feit. Wat wel een mening en gevoel is, is dat ik Coronamoe ben. Ik wil niet horen hoeveel besmettingen en ic-opnames er wekelijks zijn. Ik wil de kanker-, hart- en vaatziekte-, griep- en andere dodelijke ziektecijfers ook niet tot me nemen. Er sterven dagelijks veel mensen en dat is heel erg naar, maar dat is niet alleen aan Corona en áls ik het al wil weten dan zoek ik het op. Het zorgt namelijk voor paniek en de enige paniek die ik kon verdragen was Pietje-paniek, maar dat is weer een heel ander verhaal. Ik ga van het weekend richting Amsterdam en dat doe ik met het OV, dus het mondkapje (door mijn mams gemaakt met gezellige print) ligt al klaar. Als ik er over nadenk dat ik dat ding ruim een uur op mijn gezicht moet krijg ik het Spaans benauwd. Maar komt dat even goed uit; we gaan tapas eten. Ach ja, nu we toch niet naar Spanje gaan, halen we die sfeer maar naar hier. Olé!