Vastenweek 2014

Vorige week was ik in een compleet ander universum. Wel gewoon in Nederland en ook de omgeving was aards, maar het gevoel, de dimensie, de mensen, de begeleiding en het niet eten, zorgden er voor dat ik mij ergens anders waande. Ik zal het uitleggen: Ik deed mijn jaarlijkse vastenweekje. De ontslakkings- oftewel detox-kuur. Voor diegene die wil weten hoe dat in zijn werk gaat en wat er allemaal bij komt kijken, zou ik willen zeggen; lees verder. Voor degene die bij het woord klysma alleen al denkt; ‘gadverdamme’, haak lekker af.

Op zondagavond kwam ik met mijn koffertje aan in het land van Maas en Waal. Daar staat een heerlijke boerderij genaamd ‘De Bankenhoeve’. Mijn kamertje was in het ‘Bakhuis’. Lekker geïnstalleerd (lees; joggingpakkie aan en pantoffeltjes) en na een voorstelrondje en een paar koppen thee kon het grote ontspannen beginnen. Er werd een lekker kleimaskertje opgesmeerd en we kregen een leverpakking om onze lever te ondersteunen. Nou die van mij kon dat wel gebruiken na de uitbundige decembermaand.. Ik was trouwens een week daarvoor al begonnen met het uitbannen van koffie, alcohol, suiker en vet, dus de eerste kilo’s waren al als sneeuw voor de zon verdwenen. Tja, als het er in rap tempo aankomt, gaat het er gelukkig met dezelfde vaart weer van af. De eerste avond vrij vroeg naar bed gegaan.

Iedere morgen werden we door de eigenaresse gewekt om acht uur met een kop klei en lijnzaadthee. De anderen kregen bitterzout, maar echt, dat krijg ik niet door mijn strot. Het moet wel leuk blijven en klei is te doen. Deze middeltjes zijn puur om de darmen leeg te maken, dus de wc’s in de Hoeve draaiden de hele week overuren. Ook konden we elke morgen bloeddruk meten, even op de weegschaal, een lepeltje vezels vermengd met water drinken en een tarotkaartje trekken (met de linkerhand, want dat is je gevoelskant. Jaja, weer wat geleerd hè). Daarna werd er een versgeperste fruitsap geserveerd en dat was iedere morgen een feestje aan tafel. Appel-ananas, grapefruit-bloedsinaasappel, perensap uit eigen boomgaard. Heerlijk! Tussen de middag was het ook niet alleen wortelensap. Nee, er kwam bleekselderij-komkommer-tomaat-gele paprika voorbij, venkel, bietensap (niet mijn favoriet) of andere groenten. En ’s avonds meestal een warmgemaakt bekertje sap. Zulke sapjes zijn dus het enige wat je ‘eet’. Hiervoor werd dan ook gezellig drie maal daags de tafel gedekt, de kaarsjes sfeervol aangestoken en kregen we een lepel om het weg te speekselen. Mmmh ik hoor dat ook dit woord niet anders kan.. Nou ja, probeer je te verbeelden dat we net deden alsof we zaten te kauwen.

Tussen de sappen door werden we verwend met lichaamsmassages, voetreflexologie, infraroodsauna, buiten-jacuzzi, yoga, meditatie, stiltewandelingen (dat is voor mij niet echt weggelegd), individuele therapieën, extern saunabezoek, een workshop over voeding (weer een zeer leerzame!), een crea-bea-activiteit en groepsgesprekken. Dat laatste was iedere avond een gezellige bijeenkomst rond de tafel in onze ‘eigen’ woonkamer, waar overigens de enige man in het gezelschap stilzwijgend werd aangewezen als de ‘openhaard-aansteker’. Verder konden we lezen, kletsen, ontspannen en mochten we iedere dag gezellig een klysma nemen. Haha. Het valt best mee hoor. Het zijn echt geen Patty Brard praktijken met complete slakken in een vergiet. Je doet dat in je eigen badkamer, voelt je daarna lekker schoon en het is voor de goeie zaak, want, ter bevordering van het ontslakkingsproces. Maar het was vooral een leuke week en heel bijzonder. De mensen in de groep deelden hun diepste geheimen. Er ontstonden prachtige gesprekken, soms ontroerende, soms hilarische, maar bovenal was iedereen compleet zichzelf. We hebben ontzettend veel gelachen. (“Wie wil er nog een bitterbal?!”) Zo kwam ik er weer achter dat lachen en huilen dicht bij elkaar staan.

Op woensdagmiddag ben ik met een stel nog lekker wezen winkelen in een dorp verderop. Weer even in de bewoonde wereld. En dat was te merken. Toen we het steegje uitkwamen waar onze auto stond geparkeerd, liepen we regelrecht tegen een keurslager aan waar de kippetjes heerlijk stonden te draaien aan het spit. Om er niet bij te gaan staan kwijlen zijn we braaf doorgelopen en hebben ter compensatie geshopt till we dropped. Nu zit ik in mijn opbouwweek en vraag me af hoe mijn medekandidaten het er van af brengen. Ik heb best moeite met al die verleidingen, maar, slik.., ik hou vol.. die zes kilootjes moeten er af blijven!