Computertijdperk/2012

Je zal maar geboren zijn in de vorige eeuw en dan bedoel ik ongeveer vóór 1960.. Dan begrijp je er toch geen hout van als men het heeft over tweets, retweet, twitter en tweeps, wappen, pingen, swypen, uploaden, bloggen, skypen en zelfs chatten? Begin je net een beetje te wennen aan Hyves, moet je alweer een account aanmaken voor Facebook. ‘Vind ik leuk’. Vind ik leuk? Vind ik helemaal niet leuk! Ik neem even mijn moeder als voorbeeld. Mam is 70 en dus opgegroeid zonder computers en mobiele of zelfs draadloze telefoon. Sterker nog, er hing waarschijnlijk een bakelieten exemplaar met draaischijf aan de muur in de gang. Dat is ook de reden waarom ze jaren later nog steeds op een vaste plek in huis is blijven bellen, zelfs draadloos.. Er werd destijds televisie gekeken bij een van de rijkere buren in de straat, die zowaar een zwart wit toestel in de woonkamer hadden, met grote draaiknoppen. Ja ja, zonder afstandsbediening en al helemaal geen flatscreen, breedbeeld, plasmascherm, led tv, full HD, smartTV, HDMI aansluitingen of 3D. Nee, een niet te beuren log apparaat met zo’n ‘toeter’ aan de achterzijde, daar keek je, soms met een mannetje of 15 tegelijk, naar. Dat er sindsdien belachelijk veel veranderd is moge duidelijk zijn, maar vlak het verschil met míjn jeugd ook niet uit: Surfen deed je bijvoorbeeld op een surfplank. Mail, daar bakte je panne-koeken mee (toen nog zonder N), SMS en MSN waren nog onbekende afkortingen, Windows was een raam in het Engels en Apple een appel. De Ipad was nog niet uitgevonden en een Tablet was alleen nog maar een pilletje tegen de pijn. Overal zaten draden aan. Je belde je vrienden hooguit één keer per dag en dan alleen om een afspraak te maken. Daarna ging je er gewoon naar toe om te praten, face-to-face. Als je what’s up vroeg, dan betekende dat ‘hoe gaat het met je’, allerlei apps waren er gewoonweg niet. We keken op woensdagmiddag naar de televisie beneden in de huiskamer, want een eigen tv op je kamer was er niet bij. Soms speelden we een spelletje tennis op de tv. Dan sloten we een apparaatje aan, de verre voorloper van Xbox, Playstation of Wii, en dan moest je op zwart-wit beeld een balletje van de ene naar de andere kant slaan en het enige geluidje was een bliebje als je de platte bal raakte (het was niet meer dan een wit streepje) en een ander bliebje als het mis ging. Oh, en uiteraard alweer niet draadloos, nee, je kon flink struikelen over de bedrading. Tevens deden we het bordspel Wordfeud en mam vroeg dan tussendoor of we een glaasje ranja wilden met een raider erbij of soms een schaaltje Tjips. Er werd verder veel buiten gespeeld. Veel meer dan nu. Stoepen, blikkie trap, verstoppertje. En als je wat ouder was, tja wat deden we dan? Gamen en chillen, oftewel spelletjes en bij elkaar hangen. En of het leuker was dan nu? Welnee. Gewoon, anders… Oh, en als ik tegenwoordig een SMS krijg van mijn ouders of een Whatsappje van mijn vijfenzestigjarige tante, dan kan ik alleen maar apentrots zijn, zónder apenstaartje @..