Vorige week bracht ik een bezoekje aan de nieuwe bruidsmodezaak in de Zijdstraat, genaamd Trouw! In deze prachtige winkel dacht ik even terug aan de trouwjapon die ik ooit heb gedragen. Dat is inmiddels ruim 23 jaar geleden. 20 januari 1996. Het huwelijk met mijn eerste man. En we trouwden niet samen, nee, nóg twee dik bevriende stellen trouwden ook! Een trouwerij met alles d’ropend’ran, dat moet gezegd. We sliepen de avond ervoor in een hotel. Meiden op een kamer, jongens op een andere, zodat zij de volgende ochtend onder aan de trap voor het eerst oog in oog kwamen te staan met ons in vol ornaat. De voorpret was geweldig. Mijn trouwjurk was wit met een laag decolleté en diepe rug, strak lijfje en een giga-sleep. Onze make-up en haar werd vakkundig verzorgd op de hotelkamer. Toen kwam de limousine ons halen. Fotograaf erbij, cameraman present. Het leek de serie Dynastie wel. Luxe ten top. Er werd getrouwd in het statige gemeentehuis te Bloemendaal, de foto’s werden gemaakt in het landgoed om de hoek. Er was een lunch, een receptie, een diner en daarna een groot feest in ’t Kompas op Kaageiland, uiteraard met al onze dierbaren en een goeie band, die opende met het on-traditionele ‘Born to be Wild’. We hebben gedanst, gelachen, gefeest. Mijn lijfdrankje was in die tijd nog ‘Bessen met ijs’, dus mijn witte jurk had lekkere rode vlekken na afloop en mijn hooggehakte schoenen had ik tussentijds uitgeschopt. Toen we met z’n zessen net iets eerder werden opgehaald door de taxi en onze gasten nog even door feestten kwamen er tranen van tevredenheid, geluk en liefde. Op de hotelkamer hebben we onze envelopjes geteld en zijn gaan slapen. De volgende dag hadden we zelfs de Haarlemse courant gehaald. Yes! X 6! Dat stond ook op onze trouwkaart. De honeymoon was met z’n allen op wintersport. En daar hadden mijn ex en ik al knállende ruzie. Een jaar later zijn we dan ook gescheiden. Waarom ik het dan tóch had doorgezet? Ik weet niet, maar ik trouwde vooral met mijn vriendjes en vriendinnetjes, die mij nog altijd even dierbaar zijn. Om het Nederlands gemiddelde wat scheidingen betreft op peil te houden, één op de drie huwelijken strandt namelijk, zijn inmiddels de overige twee relaties ook verbroken. De meesten hebben weer een nieuwe liefde gevonden. Ikzelf ben al negentien jaar gelukkig (nou ja, met de nodige ups en downs wat bij ieder huwelijk hoort) getrouwd met mijn hubbie. Het fotoboek van de bruiloft heb ik bij mijn ex-man laten liggen en ik heb het nooit meer ingekeken. De VHS videoband heb ik ook niet meer in mijn bezit. Toch zou ik nog wel eens willen kijken hoe mijn trouwjurk er nou precies uitzag. Ik voelde me een prinses, het was een dag om nooit te vergeten en spijt? Ach nee, spijt is zonde. Ik heb een fantastische ervaring beleefd. Het enige dat ik wil is eens een foto zien van mezelf in die trouwjurk, die het overigens door diverse verhuizingen niet heeft ‘overleefd’. En dát vind ik dan toch een beetje zonde..